Administracja rządowa

Administracja rządowa W obrębie administracji rządowej występowały dwie struktury, a mianowicie administracja ogólna, zwana inaczej polityczną, i administracja specjalna. Cechą charakterystyczną administracji rządowej było, więc zespolenie z administracji ogólnej wielu dziedzin administracji specjalnej. Na tej podstawie przesłanki administrację ogólną określa jako administrację zespoloną. Jak się ma do tego, rozrywka, czy też czas wolny? Nie dziwi zatem fakt, że z dnia na dzień zaczęły one coraz bardziej narastać. W odróżnieniu od tego administrację specjalną nazywa się również administracją niezespołową, która posiada odrębną strukturę organów terytorialnych nie pokrywających się z podziałem administracyjnym państwa. Cechą wspólną organów administracji zespolonej i nie zespolonej było oparcie ich struktury na zasadzie hierarchiczno-instancyjnej. Reasumując powyższy akapit administracja specjalna miała poważne znaczenie w administracji II RP. Władze zamierzały, że dzięki planowanym reformom, okoliczności te ulegną zmianie. Na mocy przepisów konstytucji marcowej z 1921 r., procesy unifikacji w sferze organizacji administracji znacznie nasiliły się. W skład administracji publicznej II RP wchodziła administracja centralna i administracja terytorialna. Naczelnym organem administracji centralnej była Rada Ministrów, która koordynowała prace administracyjne ministrów i kształtowała strukturę organizacyjną pojedynczych ministerstw. Rząd redagował także zarządzenia i inne akty administracyjne. Premiera nadzorował sprawy personalne całej administracji. Każdym resortem administracji państwowej kierował właściwy minister. Pierwotnie działało 16 ministerstw, jednak do 1939 r. zostało jedynie 11 resortów. Przy ministerstwach funkcjonowały liczne urzędy centralne (m.in. Główny Urząd Statystyczny, Dyrekcja Monopoli Państwowych), którymi kierowali odpowiedni ministrowie. Poza tym, przy ministerstwach działały różnorodne organy doradcze i opiniodawcze. Istniały one w postaci rad, komitetów lub komisji.