Wpisy oznaczone tagiem banki



Uzdrowione banki

Uzdrowione banki Uzdrowione banki mogły stać się główna siłą napędową dla gospodarki i udział ich w sektorze bankowym był zdecydowanie wysoki. Banki dzięki odpowiednim zapiskom w ustawie mogły stać się aktywnym partnerem w restrukturyzacji przedsiębiorstw mając na ten cel wystarczające pieniądze oraz posiadając nowe doświadczenie w zarządzaniu ryzykiem. O restrukturyzacji banków spółdzielczych i BGŻ powstała osobna ustawa która została uchwalona 24 czerwca 1994 roku. Przez kilka lat były prowadzone prace nad stworzeniem koncepcji restrukturyzacji sektora bankowego. Czy to rozrywka? Czy tak można „zapełnić” czas wolny? Znowelizowane prawo bankowe przewidywało, że BGŻ zostanie przekształcony w spółkę akcyjną do 30 czerwca 1992 roku. Istniała również możliwość utworzenia banków regionalnych w formie spółek akcyjnych. Rozporządzenie które zostało wydane przez Radę Ministrów w tej sprawie nie weszło w życie i decyzje w tej sprawie zostały odłożone na dwa i pół roku. Banki spółdzielcze które posiadały kapitały własne mniejsze niż 5 mln ecu zostały zobowiązane przez prezesa NBP do wejścia w skład jednego z banków wiodących. Zaznaczono również fakt iż banki spółdzielcze nie posiadały ani wystarczających kapitałów ani nie osiągnęły wymaganego współczynnika wypłacalności a także innych parametrów ekonomicznych takich chociażby jak płynność. Za wiodące możemy uznać takie banki jak: BGŻ, Gospodarczy Bank Wielkopolski S.A., Gospodarczy Bank Południowo – Zachodni S.A. oraz Bank Unii Gospodarczej S.A. banki do końca 1993 roku musiały podjąć decyzję o zrzeszeniu i początkiem 1993 roku ponad 3 banków wybrało BGŻ. Organizacja struktury bankowej wywołała liczne dyskusje zarówno wśród bankowców jak i polityków. Wyłoniły się wówczas dwa nurty. Pierwszy z nich dążył do powstania struktur niezależnych od BGŻ, drugi natomiast do przekształcenia go w spółkę akcyjną i popierany był on przez PSL.

Utajnienie

Utajnienie Do roku 1996 problemy w tej grupie banków przybierały charakter utajniony. Ważną kwestią był proces tworzenia w 1990 roku struktury bankowości spółdzielczej. Licencję wówczas otrzymały takie banki jak Gospodarczy Bank Wielkopolski S.A., Bank Unii Gospodarczej S.A. czy Gospodarczy Bank Południowo-Zachodni S.A. Próby zrzeszania się w struktury podejmowane były również w takich Reginach jak Rzeszów, Kielce czy Lublin. Banki spółdzielcze podejmowały próby odcięcia się od struktur BGŻ. Kierowało nimi przekonanie, że przetrwanie na rynku możliwe jest tylko i wyłącznie w zorganizowanej strukturze. Rok 1993 ujawnił problemy sektora bankowego który zaczął wykazywać straty. Wynikały one z pogarszającej się jakości portfela kredytowego. Straty już wcześnie były wykazywane ale tylko przez niektóre banki. Spowodowane to było niewłaściwą wyceną aktywów które nie były w pełni odzwierciedlone w wynikach finansowych. Czy to rozrywka? Czy tak można „zapełnić” czas wolny? W otoczeniu regulacyjnym zaszły następujące zmiany: znowelizowano ustawę Prawo Bankowe, zostały wprowadzone nowe zasady oceny jakości aktywów, określono zasady udzielania gwarancji bankowych, wprowadzono nowe zasady pomiaru adekwatności kapitałowej, zmieniono zasady podatkowe oraz powołano do życia instytucję która miała gwarantować depozyty. Dwie nowelizacje nieznacznie zmieniły Prawo Bankowe w 1992 roku. Uwzględniono w nich rozwiązania prawne z początkowej fazy transformacji. Przy podaniu konstrukcji danych regulacji nadzorczych opisano zagadnienia związane z najważniejszymi elementami nowelizacji w punkcie 8.2. Kolejnym działaniem mającym na celu równoważenie ryzyka bankowego poprzez tworzenie rezerw celowych było wprowadzenie w życie Zarządzenia Prezesa NBP nr 19/92 z dnia 18.11.1992 roku. Po raz pierwszy zostało ono wykorzystane podczas sprawozdań przekazywanych przez banki za styczeń 1993 roku i zostało ono wprowadzone na miejsce wcześniejszego którym było zalecenie nr 2.

Nowy współczynnik

Nowy współczynnik Nowy współczynnik wypłacalności powodował różne zmiany w różnych bankach. Mógł on ulec zmianie jeżeli należności nieregularne były zbyt wysokie. Dla banków już istniejących został wyznaczony poziom 8%. Przez banki zaczynające dopiero swoją działalność operacyjną współczynnik ten został wyznaczony na poziomie 15%. Miało to stanowić ochronę banków przed ryzykiem. Czy to rozrywka? Czy tak można „zapełnić” czas wolny? Rezerwy tworzone przez banki na koszt uzyskania przychodów zostały drastycznie ograniczone przez Ministerstwo Finansów w drugiej połowie 1992 roku. Nowa ustawa której projekt pojawił się w październiku 1992 przewidywała likwidację możliwości uznawania rezerw za koszt uzyskania przychodu. Jednak działania Związku Banków Polskich i prezesa NBP przyczyniły się do niewprowadzenia zmian w takim kształcie. W zmienionej ustawie która została uchwalona przez Sejm 28 maja 1994 roku rozszerzony został zakres uznawania za kosztu uzyskania przychodów wierzytelności które został utracone lub rezerw na należności jeżeli straty zostały uprawdopodobnione. Nie wszystkie rezerwy były kosztem dla celów podatkowych. W znowelizowanej ustawie podatkowej nie było nic o uznaniu za koszt uzyskania przychodów rezerw na należności banków w wyniku udzielonych gwarancji lub poręczeń nawet jeżeli były one uznane za stracone. Mowa była w ustawie o kredytach które były udzielane przez banki nie zaś o należnościach banków z tytułu zrealizowanych czy udzielonych gwarancji lub poręczeń. Rezerwy miały zostać pierwotnie osiągnięte przez banki na określonym poziomie do końca 1993 roku. Jednak ze względu na sytuację finansową banków stało się to nie możliwe. Ostateczny termin NBP wyznaczył na 31 marca 1994 roku.