Wpisy oznaczone tagiem bank



Banki komercyjne a pieniądz

Banki komercyjne a pieniądz Banki komercyjne które zostały poddane restrukturyzacji posiadały 60% aktywów sektora. W relacji do PKB jeżeli uwzględnimy wypłatę depozytów dla klientów upadłych banków wzrastają one o ponad 0,5 p.p. cała sytuacja kryzysowa została zakończona skutecznie. Wątpliwości można mieć jedynie co do braku rozwiązań systemowych w odniesieniu do PKO BP i niezakończenie restrukturyzacji BGŻ. Żaden z notowanych na giełdzie banków w czasie kryzysu nie przeżywał kłopotów finansowych. Depozyty którymi dysponował podmiot niefinansowy wzrastały w ujęciu nominalnym w latach 1990-1996. W ujęciu realnym również następował wzrost za wyjątkiem roku 1991. To dla nich idealna rozrywka. Ale co jeśli chodzi o czas wolny? Depozyty zostały podzielone na dwie kategorie. W pierwszej z nich czyli w depozytach transakcyjnych znalazły się depozyty a Vista i bieżące. Druga grupa to depozyty nie transakcyjne do których zaliczyć możemy depozyty oszczędnościowe i terminowe. Od 1991 roku wzrastały depozyty nie transakcyjne, natomiast depozyty transakcyjne 3 – krotnie obniżyły swoją wartość w ujęciu realnym. Nastąpiło to w latach 1991, 1992 i 1995. Poddano badaniu relację wartości depozytów do PKB. Zaobserwowano że do 1993 roku relacja depozytów do PKB zwiększyła się. W następnych dwóch latach nastąpił spadek zarówno depozytów transakcyjnych jak i nie transakcyjnych. Jeżeli uwzględnimy stopę oszczędności to w latach 1992-1994 nie widać jednokierunkowej zależności. W latach 1993-1994 wzrosła stopa należności a obniżyła się relacja depozytów nie transakcyjnych do PKB. Na podstawie tej tendencji trudno stwierdzić czy sektor czy sektor bankowy tracił na początku kryzysu zaufanie deponentów czy nie. Możemy jednak stwierdzić, że takim momentem utraty zaufania był run na banki. Można tu podać przykład PKB S.A. w Lublinie po ogłoszeniu afery Bogatina.

Negatywna selekcja

Negatywna selekcja Negatywna selekcja wiąże się z tym, iż strona która lokuje środki, może to być na przykład bank ma do wyboru dwie możliwości. Albo angażuje się w inwestycje z możliwością poniesienia strat wynikających z niedoboru informacji albo rezygnuje z przystąpienia do inwestycji. Oznacza to, że lokujący środki w tym wypadku bank będzie oczekiwał premii za poniesione ryzyko. W takiej sytuacji podmioty o dobrej kondycji zostają niejako zniechęcone do pozyskania środków. Skorzystać na tym mogą podmioty które charakteryzować się będą podwyższonym ryzykiem i dla których żądana premia za ryzyko jest atrakcyjna. Wysokie stopy procentowe zwiększają ryzyko wystąpienia negatywnej selekcji. Moral hazard występuje po przyznaniu środków finansowych. To dla nich idealna rozrywka. Ale co jeśli chodzi o czas wolny? Strona która jest pożyczkobiorcą może zaangażować się w przedsięwzięcie które będzie uważane za niepożądane z punktu widzenia pożyczkodawcy. Zwiększa ono możliwość wystąpienia kłopotów finansowych. Taka sytuacja jest możliwa ponieważ pożyczkodawca nie ma pełnej informacji o pożyczkobiorcy. W tym wypadku jeżeli inwestycja zakończy się sukcesem pożyczkodawca odzyska zaangażowane środki. W przeciwnym razie poniesie stratę. Między obiema stronami istnieje konflikt interesów. Uważa się, że mógłby on zostać rozwiązany poprzez wniesienie zabezpieczenia na rzecz pożyczkodawcy. Model triady tłumaczy kryzysy finansowe skalą negatywnej selekcji i moral hazard. Można wymienić pięć czynników które wzmagają dwa wymienione wyżej zjawiska: wzrost stóp procentowych, spadek cen na rynku akcji, wzrost niepewności, panika bankowa i nieprzewidywane obniżenie ogólnego poziomu cen. Przedstawione czynniki sprawiają, że do gospodarki trafia mniej środków na inwestycje co przekłada się na obniżenie aktywności gospodarczej.

Banki spółdzielcze

Banki spółdzielcze Banki spółdzielcze były dość zróżnicowane co mogło mieć pewien wpływ na rozproszenie skali zagrożenia. Na rynku zaczęło przybywać banków nowych. Ich udział pod koniec pierwszego kwartału 1993 roku w aktywach wynosił 8,6% natomiast pod koniec 1994 roku wartość ta zwiększyła się i przekroczyła 15,7%. Prawie identycznie wyglądała sytuacja na rynku kredytów dla podmiotów niefinansowych i depozytów od tych samych podmiotów. To że nowe banki zwiększały swój udział można uznać za naturalne ponieważ zaczynały swoją działalność z dość niskiego pułapu zaangażowania. Czy to rozrywka? Czy tak można „zapełnić” czas wolny? Musiały przez to wykazać się dość dużą ekspansywnością w porównaniu z bankami starymi. Bilans kształtowany przez nowe banki nie odbiegał w sposób istotny od struktury bilansu banków starych. Nowe banki wykazywały lepszą strukturę pod względem udziału funduszy własnych podstawowych w sumie bilansowej. Znajdowały się one o tyle w lepszej sytuacji, że na początku ich działalności posiadana baza kapitałowa ograniczała możliwość ich nadmiernego rozwoju. Niedokapitalizowanie stało się głównym symptomem jaki wykazywały banki stare. Od banków wydzielonych ze struktur NBP czyli tzw. dziewiątki pobierana była dywidenda przez skarb państwa. Brakowało również strategii kumulowania funduszy własnych w PKO BP. Sytuacja takich banków jak Pekao S.A., PKO BP czy BGŻ poprawiła się dopiero po przekazaniu przez skarb państwa pomocy w postaci obligacji restrukturyzacyjnych. Ogólnie grupa starych banków w latach 1993-94 wykazywała rentowność która była na poziomie nieco wyższym niż średnia w sektorze. Spowodował to głównie zastrzyk kapitałowy w postaci obligacji restrukturyzacyjnych.

Bank Gospodarstwa Krajowego

Bank Gospodarstwa Krajowego W 1924 roku został utworzony Bank Gospodarstwa Krajowego. Banki państwowe miały za zadanie wskrzeszenie i rozbudowę kredytu długoterminowego który to zanikł w czasie inflacji. Jednak banki zaczęły koncentrować się na udzielaniu kredytu krótkoterminowego. Występowały tym samym wobec banków prywatnych jako konkurent i to na uprzywilejowanych zasadach, ponieważ banki państwowe zwolnione były z części podatków. Można tu powiedzieć, że rząd Grabskiego popierał wszystkie działania które mogły stanowić konkurencję dla bankowości prywatnej. To najlepsza rozrywka. Rozwój społeczny jest traktowany jako zmiana osobowości, która zachodzi pod wpływem oddziaływania środowiska społecznego, które przygotowuje jednostkę do pełniejszego uczestnictwa w życiu społecznym. Z kolei jeśli chodzi o czas wolny? Osoby prawa publicznego właściwie były zmuszone do lokowania swoich zasobów w bankach państwowych np.: PKO który to korzystał nawet z okienek pocztowych uiszczając przy tym symboliczną opłatę. Działania wcześniej opisane uzasadniane były chęcią obniżenia stopy procentowej. Przyczyną kryzysu było również opóźnienie związane z utworzeniem nadzoru bankowego. Opóźnienie wynikło z przyjętych w 1924 roku regulacji w prawie bankowym. Przewidziane było w nim utworzenie wzorem czechosłowackiego prawa bankowego związku rewizyjnego. Miałby on za zadanie sprawowanie nadzoru nad zrzeszonymi bankami pod kontrolą Ministerstwa Skarbu. Ministerstwo nadzorowało by tylko banki niezrzeszone. Niestety przedstawiona koncepcja nie została zrealizowana między innymi poprzez kryzys w 1925 roku. Opóźniła ona utworzenie aparatu nadzoru w Ministerstwie. W dyskusji która wtedy wybuchła nikt nie zaproponował przekazania nadzoru w ręce Banku Polskiego. Bank Polski rozpoczął wówczas bezpośrednią konkurencję z bankami komercyjnymi a to jest już trudno usprawiedliwić. Bank wprawdzie nie miał w statucie zakazu udzielania kredytów dla gospodarki ale udzielając ich sprzeniewierzył się funkcji banku banków jaką pełnił. Spowodowane to było prawdopodobnie tym, że kierownictwo banku miało jeszcze pewne przyzwyczajenia w kierowaniu bankiem komercyjnym nie zaś centralnym.