Wpisy z kategorii Finanse



Bank Gospodarstwa Krajowego

Bank Gospodarstwa Krajowego W 1924 roku został utworzony Bank Gospodarstwa Krajowego. Banki państwowe miały za zadanie wskrzeszenie i rozbudowę kredytu długoterminowego który to zanikł w czasie inflacji. Jednak banki zaczęły koncentrować się na udzielaniu kredytu krótkoterminowego. Występowały tym samym wobec banków prywatnych jako konkurent i to na uprzywilejowanych zasadach, ponieważ banki państwowe zwolnione były z części podatków. Można tu powiedzieć, że rząd Grabskiego popierał wszystkie działania które mogły stanowić konkurencję dla bankowości prywatnej. To najlepsza rozrywka. Rozwój społeczny jest traktowany jako zmiana osobowości, która zachodzi pod wpływem oddziaływania środowiska społecznego, które przygotowuje jednostkę do pełniejszego uczestnictwa w życiu społecznym. Z kolei jeśli chodzi o czas wolny? Osoby prawa publicznego właściwie były zmuszone do lokowania swoich zasobów w bankach państwowych np.: PKO który to korzystał nawet z okienek pocztowych uiszczając przy tym symboliczną opłatę. Działania wcześniej opisane uzasadniane były chęcią obniżenia stopy procentowej. Przyczyną kryzysu było również opóźnienie związane z utworzeniem nadzoru bankowego. Opóźnienie wynikło z przyjętych w 1924 roku regulacji w prawie bankowym. Przewidziane było w nim utworzenie wzorem czechosłowackiego prawa bankowego związku rewizyjnego. Miałby on za zadanie sprawowanie nadzoru nad zrzeszonymi bankami pod kontrolą Ministerstwa Skarbu. Ministerstwo nadzorowało by tylko banki niezrzeszone. Niestety przedstawiona koncepcja nie została zrealizowana między innymi poprzez kryzys w 1925 roku. Opóźniła ona utworzenie aparatu nadzoru w Ministerstwie. W dyskusji która wtedy wybuchła nikt nie zaproponował przekazania nadzoru w ręce Banku Polskiego. Bank Polski rozpoczął wówczas bezpośrednią konkurencję z bankami komercyjnymi a to jest już trudno usprawiedliwić. Bank wprawdzie nie miał w statucie zakazu udzielania kredytów dla gospodarki ale udzielając ich sprzeniewierzył się funkcji banku banków jaką pełnił. Spowodowane to było prawdopodobnie tym, że kierownictwo banku miało jeszcze pewne przyzwyczajenia w kierowaniu bankiem komercyjnym nie zaś centralnym.

Administracja rządowa

Administracja rządowa W obrębie administracji rządowej występowały dwie struktury, a mianowicie administracja ogólna, zwana inaczej polityczną, i administracja specjalna. Cechą charakterystyczną administracji rządowej było, więc zespolenie z administracji ogólnej wielu dziedzin administracji specjalnej. Na tej podstawie przesłanki administrację ogólną określa jako administrację zespoloną. Jak się ma do tego, rozrywka, czy też czas wolny? Nie dziwi zatem fakt, że z dnia na dzień zaczęły one coraz bardziej narastać. W odróżnieniu od tego administrację specjalną nazywa się również administracją niezespołową, która posiada odrębną strukturę organów terytorialnych nie pokrywających się z podziałem administracyjnym państwa. Cechą wspólną organów administracji zespolonej i nie zespolonej było oparcie ich struktury na zasadzie hierarchiczno-instancyjnej. Reasumując powyższy akapit administracja specjalna miała poważne znaczenie w administracji II RP. Władze zamierzały, że dzięki planowanym reformom, okoliczności te ulegną zmianie. Na mocy przepisów konstytucji marcowej z 1921 r., procesy unifikacji w sferze organizacji administracji znacznie nasiliły się. W skład administracji publicznej II RP wchodziła administracja centralna i administracja terytorialna. Naczelnym organem administracji centralnej była Rada Ministrów, która koordynowała prace administracyjne ministrów i kształtowała strukturę organizacyjną pojedynczych ministerstw. Rząd redagował także zarządzenia i inne akty administracyjne. Premiera nadzorował sprawy personalne całej administracji. Każdym resortem administracji państwowej kierował właściwy minister. Pierwotnie działało 16 ministerstw, jednak do 1939 r. zostało jedynie 11 resortów. Przy ministerstwach funkcjonowały liczne urzędy centralne (m.in. Główny Urząd Statystyczny, Dyrekcja Monopoli Państwowych), którymi kierowali odpowiedni ministrowie. Poza tym, przy ministerstwach działały różnorodne organy doradcze i opiniodawcze. Istniały one w postaci rad, komitetów lub komisji.

Rachunek zysków i strat

Rachunek zysków i strat Rachunek zysków i strat, będący sprawozdaniem przedstawiającym dokonania przedsiębiorstwa spółdzielczego za dany okres, zestawia przychody i koszty ich uzyskania w poszczególnych obszarach działalności, zyski i straty nadzwyczajne, należności podatkowe obciążające spółdzielnię, a w rezultacie zysk netto. Jak się ma tu rozrywka, czy czas wolny? Oceniając przedsiębiorstwo na podstawie tego sprawozdania należy określić, w których obszarach działalności przedsiębiorstwo pracuje najefektywniej, jakie obszary przyczyniają się do wypracowania zysku, jakie zaś do poniesienia straty. Należy zatem porównać dynamikę przychodów i kosztów. Analizę tych zjawisk można dokonać poprzez porównanie zestawień poszczególnych składowych rachunku wyników za rok bieżący z danymi z poprzednich lat obrachunkowych. Wzrost lub spadek zysku netto wiąże się bowiem ze zmianami poszczególnych rodzajów wyniku finansowego oraz czynników na nie oddziałujących. Na przykład wzrost zysku na działalności operacyjnej wynika głównie z wyższej dynamiki przychodów ze sprzedaży niż kosztów ich uzyskania, wzrost zysku brutto z korzystnego salda przychodów i kosztów finansowych oraz wyników nadzwyczajnych, ostatecznie zaś zysku netto z wysokości obowiązkowych obciążeń zysku – głównie podatku dochodowego. Odchylenia ujemne tych wskaźników mogą być następstwem zmniejszenia zysku bądź powstania straty netto. Wyniki przeprowadzonych badań przedstawia się za pomocą liczb bezwzględnych wykazujących różnicę między kolejnymi latami lub w ujęciu procentowym, odnosząc wielkości z okresu obrachunkowego do danych z okresów minionych. Analiza struktury rachunku zysków i strat sprowadza się do ustalenia udziału poszczególnych jego elementów w ogólnej wielkości przychodów ze sprzedaży.

Spadek cen

Spadek cen Nastąpił spadek cen sprzedawanych przez chłopów i jednocześnie nastąpił wzrost cen towarów przez nich kupowanych. Oznaczało to, że w czasie kryzysu chłopi musieli sprzedać znacznie więcej swych produktów niż przed kryzysem. Dla przykładu w latach 1927/28 pług kosztował ok. 1q żyta a w latach 1934/35 jego wartość podskoczyła do 2,6 q żyta. Nastąpił wzrost pośrednictwa handlowego. To najlepsza rozrywka. Rozwój społeczny jest traktowany jako zmiana osobowości, która zachodzi pod wpływem oddziaływania środowiska społecznego, które przygotowuje jednostkę do pełniejszego uczestnictwa w życiu społecznym. Z kolei jeśli chodzi o czas wolny? Wstrzymano akcję parcelacyjną w ramach reformy rolnej. Wieś polska została pogrążona w nieznaną od czasu wojny nędzę. Gospodarstwa ziemskie odczuwały spadek cen w większym stopniu. Poziom spożycia wśród ziemiaństwa pozostawał dość wysoki mimo koniecznych ograniczeń. W gospodarstwach chłopskich konsumpcja spadła w przeliczeniu na 1 osobę rocznie z 381 zł w latach 1928/29 do 132,5 zł w latach 1934/35. Ograniczona konsumpcja własna wykreśliła z jadłospisu wsi mięso, tłuszcze, jaja, oraz cukier. Brak był środków na odzież, opał, obuwie, oświetlenie a zapałki kupowano na sztuki. Sól stała się tak cenna, że ziemniaki gotowano kilka razy w tej samej wodzie. Część ludności Polski „B” głodowała. Zła sytuacja na wsi musiała w niedalekim czasie doprowadzić do zmniejszenia popytu na artykuły przemysłowe. Kryzys w przemyśle oznaczał przede wszystkim spadek produkcji. Jeśli ogólna wytwórczość w Polsce w roku 1929 wynosiła 100 to w 1932 roku spadła ona do 63% a rok później do 69% stając się jednym z najniższych wskaźników produkcji przemysłowej na świecie. Produkcja energii elektrycznej spadła tylko nieznacznie. Większy spadek zanotowała branża włókiennicza – ok. 40%, wydobycie węgla kamiennego – ok. 30%, produkcja stali – ok. 60% i cynku – ok. 50%. Ograniczona produkcja doprowadziła do spadku spożycia bardzo widocznego we wschodniej części Polski. Zwiększająca się ilość zapasów i ograniczone rynki zbytu doprowadziły do zmniejszenia się dochodowości przedsiębiorstw przemysłowych.