Kapitał założycielski

Kapitał założycielski Kapitał założycielski wymagany do założenia banku w 1989 roku wynosił 4 mld starych złoty a w 1990 roku 20 mld starych złotych. Pomimo określonej w 1992 roku delegacji ustawowej do ustalenia przez prezesa NBP razem z ministrem finansów poprzez zarządzenie odpowiednich wymogów dotyczących wyposażania banku w kapitał własny. Takie zarządzenie jednak nigdy nie zostało wydane. NBP od maja 1993 roku kierował się zasadami określonymi przez zarząd NBP przy podejmowaniu decyzji. Idealna rozrywka? Czy tak można zdefiniować czas wolny? Dokument ów nosił nazwę „Informacja o stosowanych przez Narodowy Bank Polski podstawowych zasadach dopuszczania do działalności bankowej i nadawania upoważnień dewizowych”. Minimalne wymogi kapitałowe zostały zrównane z wymogami UE i wynosiły równowartość ówczesnych 5 mln ecu czyli ok. 70 mld starych złotych. Na początku 1992 roku zapisano, że kapitał własny banku nie może pochodzić z pożyczek, kredytów i nie może być w żaden inny sposób obciążony. Określono również, że jeden właściciel nie może mieć więcej jak 50% kapitału. Struktura jakościowa kapitału założycielskiego nie została praktycznie ustalona do czasu wejścia w życie nowej ustawy czyli Prawa Bankowego z sierpnia 1997 roku, która z kolei weszła w życie w 1998 roku. Nie zostały także zdefiniowane fundusze własne banku. Nie została uregulowana kwestia bardzo ważna z punktu widzenia koncentracji portfela – nie określono jak duża część funduszy własnych nie może przekraczać suma kredytów dużych. Kolejna kwestia dotyczy przyznawania licencji. W pierwszej połowie 1989 roku w Polsce działało 7 dużych banków komercyjnych (bez banków spółdzielczych). Ponad połowa z tych banków została utworzona przed II wojną światową.