Wpisy oznaczone tagiem kapitał



Kapitał założycielski

Kapitał założycielski Kapitał założycielski wymagany do założenia banku w 1989 roku wynosił 4 mld starych złoty a w 1990 roku 20 mld starych złotych. Pomimo określonej w 1992 roku delegacji ustawowej do ustalenia przez prezesa NBP razem z ministrem finansów poprzez zarządzenie odpowiednich wymogów dotyczących wyposażania banku w kapitał własny. Takie zarządzenie jednak nigdy nie zostało wydane. NBP od maja 1993 roku kierował się zasadami określonymi przez zarząd NBP przy podejmowaniu decyzji. Idealna rozrywka? Czy tak można zdefiniować czas wolny? Dokument ów nosił nazwę „Informacja o stosowanych przez Narodowy Bank Polski podstawowych zasadach dopuszczania do działalności bankowej i nadawania upoważnień dewizowych”. Minimalne wymogi kapitałowe zostały zrównane z wymogami UE i wynosiły równowartość ówczesnych 5 mln ecu czyli ok. 70 mld starych złotych. Na początku 1992 roku zapisano, że kapitał własny banku nie może pochodzić z pożyczek, kredytów i nie może być w żaden inny sposób obciążony. Określono również, że jeden właściciel nie może mieć więcej jak 50% kapitału. Struktura jakościowa kapitału założycielskiego nie została praktycznie ustalona do czasu wejścia w życie nowej ustawy czyli Prawa Bankowego z sierpnia 1997 roku, która z kolei weszła w życie w 1998 roku. Nie zostały także zdefiniowane fundusze własne banku. Nie została uregulowana kwestia bardzo ważna z punktu widzenia koncentracji portfela – nie określono jak duża część funduszy własnych nie może przekraczać suma kredytów dużych. Kolejna kwestia dotyczy przyznawania licencji. W pierwszej połowie 1989 roku w Polsce działało 7 dużych banków komercyjnych (bez banków spółdzielczych). Ponad połowa z tych banków została utworzona przed II wojną światową.

Trzy główne formy

Trzy główne formy Wyróżniono w niej trzy główne formy: akcjonariat pracowniczy, prywatyzacja likwidacyjna i kapitałowa. Proces transformacji przyczynił się do powstania większej niż dotychczas liczby działających podmiotów gospodarczych z kapitałem prywatnym. Powoli sektor prywatny zaczynał odgrywać coraz to większą rolę w tworzeniu PKB – wzrosła ona ponad dwukrotnie. Za bardzo dynamicznym rozwojem sektora prywatnego przemawia fakt, że wzrósł udział tego sektora w produkcji sprzedanej i zmniejszył się przyrost udziału w zatrudnieniu. Rentowność sektora prywatnego do 1995 roku była wyższa od rentowności sektora publicznego. Narodowy Bank Polski wspierał rozwój sektora prywatnego poprzez udzielanie poręczeń bankom komercyjnym na udzielane kredyty dla sektora prywatnego. Maksymalny kredyt jaki wtedy udzielono w ten sposób wynosił 2 mld starych złotych. Idealna rozrywka? Czy tak można zdefiniować czas wolny? Narodowy Bank Polski poręczał 60% różnicy pomiędzy kwotą samego kredytu a zabezpieczeniem klienta. Działanie to miało na celu zwiększenie roli sektora prywatnego. Zmiany struktury produkcji zostały wymuszone przez zmiany własnościowe i rozwój nowych dziedzin gospodarki. Przemysł ciężki nie był już tak ważny jak w latach wcześniejszych. Jego kosztem zyskały inne gałęzie. Zostało ograniczone wsparcie państwa dla przemysłu zbrojeniowego. Zaczęły pojawiać się również problemy w innych państwowych przedsiębiorstwach. Ich struktura była nie przygotowana do funkcjonowania w nowych czasach. Nie mogły sprostać zgłaszanemu popytowi wewnętrznemu. Rynki eksportowe głównie byłego RWPG nie mogły przyjąć tej podaży. Po transformacji zmieniły się kierunki polskiego eksportu który wzrósł ok. 2 razy w porównaniu z importem który wzrósł ok. 4 razy.

Miara firmy

Miara firmy Miarą osiąganej przez firmę rentowności jest relacja osiąganych zysków do zaangażowanych kapitałów lub do efektów zastosowanych czynników produkcji. Każda jednostka gospodarcza musi posiadać tyle środków finansowych, aby móc spłacać zaciągnięte zobowiązania. Z drugiej jednak strony nieekonomicznie jest posiadać środki pieniężne na zaspokojenie wszystkich zobowiązań bez względu na termin płatności. Jak się ma tu rozrywka, czy czas wolny? Jednostka gospodarcza powinna posiadać określony zapas środków pieniężnych, ale jedynie na zaspokojenie bieżących potrzeb. Płynność wiąże się więc z takim zarządzaniem zarówno wpływami pieniędzy, jak i wydatkami, które umożliwia spłacanie zobowiązań w terminie. Wpływy pochodzić mogą z różnych źródeł. Najbardziej oczywistym źródłem pozyskiwania środków pieniężnych są wpływy od kontrahentów z tytułu należności za dostawy. Dodatkowym źródłem płynności może być również zaciąganie krótkoterminowych kredytów lub spieniężanie mniej płynnych aktywów, jednakże wobec niekorzystnych warunków na rynkach finansowych wiązałoby się to z utraconymi korzyściami – nie jest więc pożądane z punktu widzenia długofalowej gospodarki zasobami. Badanie płynności finansowej jest kluczowe z punktu widzenia oceny możliwości jednostki do terminowego regulowania bieżących zobowiązań. Dochody wzrosły o blisko 50%. Tak, też się dzieje co odzwierciedla rachunek przepływów pieniężnych. Pozytywne dla firmy jest również tendencja wzrostowa aktywów finansowych wyliczanych do wartości godziwej, które to wzrosły blisko dwukrotnie na koniec badanego okresu. Na stałym, lekko wzrostowym przez cały okres badania są również wartości niematerialne, co oznacza stabilność firmy.