Nowy współczynnik

Nowy współczynnik Nowy współczynnik wypłacalności powodował różne zmiany w różnych bankach. Mógł on ulec zmianie jeżeli należności nieregularne były zbyt wysokie. Dla banków już istniejących został wyznaczony poziom 8%. Przez banki zaczynające dopiero swoją działalność operacyjną współczynnik ten został wyznaczony na poziomie 15%. Miało to stanowić ochronę banków przed ryzykiem. Czy to rozrywka? Czy tak można „zapełnić” czas wolny? Rezerwy tworzone przez banki na koszt uzyskania przychodów zostały drastycznie ograniczone przez Ministerstwo Finansów w drugiej połowie 1992 roku. Nowa ustawa której projekt pojawił się w październiku 1992 przewidywała likwidację możliwości uznawania rezerw za koszt uzyskania przychodu. Jednak działania Związku Banków Polskich i prezesa NBP przyczyniły się do niewprowadzenia zmian w takim kształcie. W zmienionej ustawie która została uchwalona przez Sejm 28 maja 1994 roku rozszerzony został zakres uznawania za kosztu uzyskania przychodów wierzytelności które został utracone lub rezerw na należności jeżeli straty zostały uprawdopodobnione. Nie wszystkie rezerwy były kosztem dla celów podatkowych. W znowelizowanej ustawie podatkowej nie było nic o uznaniu za koszt uzyskania przychodów rezerw na należności banków w wyniku udzielonych gwarancji lub poręczeń nawet jeżeli były one uznane za stracone. Mowa była w ustawie o kredytach które były udzielane przez banki nie zaś o należnościach banków z tytułu zrealizowanych czy udzielonych gwarancji lub poręczeń. Rezerwy miały zostać pierwotnie osiągnięte przez banki na określonym poziomie do końca 1993 roku. Jednak ze względu na sytuację finansową banków stało się to nie możliwe. Ostateczny termin NBP wyznaczył na 31 marca 1994 roku.