Wpisy oznaczone tagiem pieniądz



Banki komercyjne a pieniądz

Banki komercyjne a pieniądz Banki komercyjne które zostały poddane restrukturyzacji posiadały 60% aktywów sektora. W relacji do PKB jeżeli uwzględnimy wypłatę depozytów dla klientów upadłych banków wzrastają one o ponad 0,5 p.p. cała sytuacja kryzysowa została zakończona skutecznie. Wątpliwości można mieć jedynie co do braku rozwiązań systemowych w odniesieniu do PKO BP i niezakończenie restrukturyzacji BGŻ. Żaden z notowanych na giełdzie banków w czasie kryzysu nie przeżywał kłopotów finansowych. Depozyty którymi dysponował podmiot niefinansowy wzrastały w ujęciu nominalnym w latach 1990-1996. W ujęciu realnym również następował wzrost za wyjątkiem roku 1991. To dla nich idealna rozrywka. Ale co jeśli chodzi o czas wolny? Depozyty zostały podzielone na dwie kategorie. W pierwszej z nich czyli w depozytach transakcyjnych znalazły się depozyty a Vista i bieżące. Druga grupa to depozyty nie transakcyjne do których zaliczyć możemy depozyty oszczędnościowe i terminowe. Od 1991 roku wzrastały depozyty nie transakcyjne, natomiast depozyty transakcyjne 3 – krotnie obniżyły swoją wartość w ujęciu realnym. Nastąpiło to w latach 1991, 1992 i 1995. Poddano badaniu relację wartości depozytów do PKB. Zaobserwowano że do 1993 roku relacja depozytów do PKB zwiększyła się. W następnych dwóch latach nastąpił spadek zarówno depozytów transakcyjnych jak i nie transakcyjnych. Jeżeli uwzględnimy stopę oszczędności to w latach 1992-1994 nie widać jednokierunkowej zależności. W latach 1993-1994 wzrosła stopa należności a obniżyła się relacja depozytów nie transakcyjnych do PKB. Na podstawie tej tendencji trudno stwierdzić czy sektor czy sektor bankowy tracił na początku kryzysu zaufanie deponentów czy nie. Możemy jednak stwierdzić, że takim momentem utraty zaufania był run na banki. Można tu podać przykład PKB S.A. w Lublinie po ogłoszeniu afery Bogatina.

Kreacja pieniądza

Kreacja pieniądza Towarzyszące tej formie kreacji pieniądza przez banki ryzyko niewypłacalności, które było spowodowane brakiem płynności w strukturze aktywów oraz pasywów spowodowało powstanie w ustawodawstwie bankowym lat trzydziestych pojawienie się rozwiązań prawnych powołujących instytucje nadzoru nad tworzeniem i prowadzeniem banków. Organy nadzoru zostały wyposażone w odpowiednie uprawnienia do stanowienia aktów prawnych które normowały by reguły kreacji pieniądza depozytowego ograniczając tym samym związane z nią ryzyko upadku banku. To najlepsza rozrywka. Rozwój społeczny jest traktowany jako zmiana osobowości, która zachodzi pod wpływem oddziaływania środowiska społecznego, które przygotowuje jednostkę do pełniejszego uczestnictwa w życiu społecznym. Z kolei jeśli chodzi o czas wolny? Inna przesłanka związana z potrzebą utworzenia nadzoru bankowego związana jest z rozwojem operacji wykonywanych przez banki. Chodzi tutaj również o zastosowanie nowych instrumentów finansowych takich jak opcje, kursy terminowe czy dewizy. Tradycyjna działalność banków związana z przyjmowaniem pieniędzy i udzielaniem kredytów przy odpowiednim określeniu ryzyka pozwalała na uniknięcie trudności związanych z niekorzystnym trendem w gospodarce. Nowe instrumenty finansowe przyczyniły się do zwiększenia ryzyka upadku banku. Problemy z nimi związane nie mogły zostać rozwiązane przy pomocy nabytego do tej pory przez banki doświadczenia. Postanowiono w tej sytuacji wypracować nowe metody mierzenia ryzyka bankowego. Na początku przybierały one formę analitycznej informacji dla banków. Później stały się przepisami prawa i zaczęły tworzyć podstawowy kanon regulacji prawnych który dotyczył prawidłowego zarządzania ryzykiem bankowym. Celem tych przepisów było zwiększenie czujności banków na znaczenie ryzyka bankowego a także określenie reguł zarządzania nim przy pomocy terminowych instrumentów finansowych. Przepisy te po raz pierwszy zdefiniowały dwa główne rodzaje ryzyka bankowego.

Kryzys gospodarczy a pieniądz

Kryzys gospodarczy a pieniądz Problem kryzysów bankowych pojawił się z chwilą powstania banków czyli ok. XII wieku. Za miejsce ich powstania uważa się Włochy. Pierwszy kryzys którego zapiski odkryli historycy szacuje się jednak na okres starożytności a dokładniej na 33 rok n.e. Wówczas to w wyniku buntu niewolników, zatonięcia kilku statków a także zarazy upadło kilka domów bankowych w Rzymie. Kryzys został rozwiązany przez Cesarza Tyberiusza poprzez przekazanie środków państwowych odpowiedzialnym bankierom i części dłużników, ograniczenie wydatków państwa a także anulowanie części odsetek. Poprzez te działania większość domów bankowych poprawiła swoją sytuację. To dla nich idealna rozrywka. Ale co jeśli chodzi o czas wolny? Pierwszy bank komercyjny a dokładniej instytucja na jego wzór powstał w Wenecji w roku 1135. Podobnych instytucji do XV wieku powstało jeszcze kilka między innymi w Barcelonie, Genui czy Florencji. Część z nich przeszła kłopoty finansowe które doprowadziły do ich likwidacji. Pierwszy z nich upadł w roku 1520 we Florencji. Możemy dzięki tym przykładom stwierdzić, iż upadłość banku nie jest niczym nowym ale zmieniło się znaczenie takiego upadku dla gospodarki. Bank Anglii po raz pierwszy pod koniec XVII wieku wprowadził rezerwę obowiązkową. Miała ona zapewnić płynność bankom czyli ograniczyć możliwość utraty zdolności do regulowania zobowiązań wobec klientów banku. Historia pokazuje, że kryzysy bankowe mające miejsce przed Wielkim Kryzysem wynikały z znacznej mierze z nieuporządkowania kwestii związanych z emisją pieniądza. Banki posiadały pełną swobodę emisji banknotów. Skończyło się to w momencie podjęcia przez władze państwowe decyzji o monopolizacji tej funkcji. Czasy te określane są mianem wolnej bankowości. Duże znaczenie w tamtym czasie miała reputacja banku.

Panika pieniądza

Panika pieniądza Panika powoduje zakłócenia w podaży pieniądza, a to przyczynia się do spadku aktywności gospodarczej. Monetaryści byli przeciwni nadmiernej podaży pieniądza w przypadku wystąpienia pseudokryzysów czyli sytuacji w których w wyniku obniżenia cen aktywów a także wzrostu upadłości podmiotów gospodarczych brakuje przesłanek do wystąpienia paniki bankowej oraz spadku podaży pieniądza. To dla nich idealna rozrywka. Ale co jeśli chodzi o czas wolny? Teoria monetarystów koncentruje się raczej wokół paniki bankowej na podaż pieniądza nie przywiązując zbytnio wagi do innych procesów towarzyszących kryzysom finansowym. Inna teoria rozszerza znacznie pojęcia kryzysu finansowego. Mówi ona, że jest to „sytuacja w której występuje jeden z następujących czynników bądź ich kombinacja: spadek cen aktywów, upadłość dużych instytucji finansowych i niefinansowych, deflacja bądź obniżenie inflacji oraz zaburzenia na rynku walutowym”. W tej teorii pojawia się więcej miejsca dla interwencji państwa. Powinna ona wystąpić ponieważ zjawiska wymienione wyżej negatywnie wpływają na aktywność gospodarczą. Wyżej wymieniona teoria została dopracowana i dzięki temu został stworzony model kryzysu finansowego z uwzględnieniem ograniczonej interwencji państwa. Został on oparty na trzech kluczowych pojęciach. Należą do nich: asymetria informacji, negatywna selekcja i pokusa nadużycia. Model ten został nazwany modelem triady. Dla tego modelu przyjmuje się, że transakcje zawierane na rynku finansowym przebiegają w warunkach asymetrii informacji.